← Güller Açmış, Güller!

Okuma dili:

Çok Nefis

1 dk okuma

Ne demekmiş bu “Çok nefis!”

Bütün aile üyeleri yemek düşkünleriydi. Örneğin “Yarın yemeği sen yapacaksın!” dendi mi, düşünmek sana düşüyor.

- Eee, ne yapacaksın?

- Örneğin patates yahnisi olabilir mi? Etli veya etsiz, her ikisi de yahni.

- İşte, başlıyorsun, diyelim. Örgüyü bir yana bırakıyor, patatesleri soyuyor ve doğruyorsun, soğuk su içine bırakıyorsun. Soğanı da soyup aynı kaba koyuyorsun. Düşünmeye başlıyorsun: Hep o örgü aklında: “Acaba Nur’un zevkine hitabedecek mi?”

Böylece düşüne düşüne ateşi kıstın. Kıstın ama yine örgüyü aldın eline. “Bu alaca olmuş, bu güzel…” derken aradan epey bir zaman geçmişti.

Evet, bayağı bir zaman geçmişti. Tencerenin kapağını kaldırınca, ortalığı yanık kokusu sardı. Eee, ne yapabilirdi? Dememişler mi “İki karpuz bir koltukta taşınmaz!” yani bir yemeği pişirmeye başladın mı, başka işle meşgul olmamalısın, onu sevgiyle yoğurmalısın, yemeğe sevgini ilave etmelisin. Hamur işiyse, hamurunu sevgiyle yoğurmalısın. Ozaman yemek “gel, ye beni” diye seni yemeğe kendisi davet edecek. Çünkü pek nefistir!