← En Kıymetli Anmalık

Okuma dili:

Tabiat Baba

1 dk okuma

Saatlerden sonra evlerine doğru hep beraber gidiyorlardı. Bu eve dönüş saatleri bir konferansa dönüşüyordu Nazlı, Alev ve Amira’ya. Nelerden mi söz etmiyorlardı? Yeryuvarlağı, depremler, yağmurlar mı söz konusu olmuyordu. Amira aralarında en küçüktü. Belki de bu yüzden en çok soru ondan geliyordu. Bir gün:

- Nedir bu Tabiat Baba? Demesin mi?!...

Nazlı ilе Alev bir ağızdan cevap verdiler:

- Çok acele ediyorsun. Okuyacak, öğreneceksin!

- E-e-e, şimdi söyleseniz olmaz mı?

Alev alevlenmeye başladı:

- O, öyle bir-iki sözle anlatılacak şey değil, kardeşim. Tabiat Baba’yı biliyor musun ne zaman göreceksin? Boyun kadar kitap okuyunca! Anladın mı? Dört yanına bir bakın! Gördüğün her şey Tabiat Baba’nın bir parçası.

Ortalık bulutluydu. Ara sıra yağmur serpiştirmeye başladı.

- Ya bulutlar, yağmurlar?

Amira artık aklına geleni sorabilecekti.

Bu kez Nazlı sıkı tuttu:

- Amiracığım, anlamadın mı?

Alev yetiştirdi:

- Yerde gökte her ne görürsen, hepsi Tabiat Baba’nın mahsülü, Tabiat Baba’nın eseri.

Amira gücenir gibi konuştu:

- Beni çok düşündürüyorsunuz. Yani bizim kadar olunca okuyup öğreneceksin. Bunlar bir-iki günde öğrenilmiyor, demek istiyorsunuz.

Ve Nazlı hemen cevap vermeye koyuldu.

- Bulutları soruyorsun, değil mi? Bunlar nehirlerden, denizlerden kalkan buharlardan oluşur. Ve bu buhar damlaları tekrar yere yağmur olarak dökülür.

Amira memnun memnun okul arkadaşlarını süzdü.


Bu konuşmadan sonra, aradan yıllar geçse de, havanın her bulutlanması, yağmur yağması halinde Amira bu anları anımsıyordu.