← En Kıymetli Anmalık

Okuma dili:

Sevgi

2 dk okuma

Sevgi küçücüktü. Küçümencikti, adeta bir taş bebek! Tabiatın öylesine yarattığı bir taş bebek, bir görecek! Yüzü ay parçası. Saçı, rengini Ay dededen almış, sapsarı. Gözleri ise bildiğin gökyüzü: Kah süt mavi, kah dumanlı, bulutlu deyiver. Evlatlık edinmişti onu Rukiye teyze. Uzaktan değil, yine akrabalardan. Kaynı Recep’ten. Dağ gibi adamdı. İri olduğu kadar da espirili, espirileri yüklü mü yüklüydü. Hele de kendisine bonbon ikram edilince, çocuklar bayılıyordu gülmekten.

- Ayı bonbonla doyar mı? Bir dişine bile ilişmeyecek, diyordu.

Ama Sevgi babasının espirilerinden hiçbir şey anlamamıştı. Ciddiydi. Daha küçükten alnının ortasına bir çizgi çiziliyordu kızınca. Böyle, küçümencik bir kızdı Sevgi. Hem küçük, hem ciddi. Ciddi olduğu kadar da pozitif, akıllı.

Dışarıdan bakınca avlu içi görülmüyordu. Avlu kapıları da ağaç, tahtadan. Kapıyı çalmadan girdik içeri. Uçsuz bucaksız bir bahçede bulduk kendimizi. Ev de tam bahçenin ortasına oturtulmuş. Süs boncuğu gibi. Ev önünde dayı piposunu tüttürüyordu. Bizi görünce arı sokmuş gibi yerinden hoplayıp kalktı. Bize sarılarak içeri götürdü.

- Sizi hangi yeller, hangi seller attı buraya? Rüyamda da görmedim, diye konuşarak ileri geri koşuyordu. Bir sıra elinde kazanı andıran büyük bir tencereyle içeri girdi ve ağzına kadar dolu tencereyi evin ortasına kondurdu. Ellerimize de birer kaşık tutuşturdu. Sonra da:

- Ha buyurun, davranın dedi. Dün çektik balı, kısmetiniz varmış, daha doğrusu kısmetinizle geldiniz.

Deliorman’da böyle karşılıyorlardı misafirleri. “Misafir gelmiş” dediler mi, tüm komşular koşup geliyor “Hoş geldin’e”! Gelen de boş elle gelmiyordu. Her biri evde eline ne geçtiyse ceviz mi, hoşaf mı, taze, dalından kopmuş meyve mi, fırından çıkmış, buğulu sıcak ekmek mi, almış, gelmişlerdi. “Ah, ne de hoştu burcu burcu kokusuyla sıcak ekmek üstüne sürülen tuz-biberli taze tereyağı! Sevgi de şaşırmıştı. Elimden tuttu ve bir daha gidene dek benden ayrılmadı. Kah saçımı okşuyor, yanağımdan öpüyor, kah boyalı tırnaklarıma bakıp okşuyor, okşuyordu. Sonra da öpüyordu bir bir. Sevgisini nasıl ifade edeceğini bilemiyordu.

Yıllar Sevgi’yi de büyüttü, büyüdükçe sevgisi de arttı. Ve şükürler olsun. Bu sevgiyi yıllar küllemedi, tersine ısıttı, pekiştirdi.