← En Kıymetli Anmalık

Okuma dili:

Sahilde

2 dk okuma

Ali’yi bugün ev sahibi, yani ev bekçisi bırakıp gitmişlerdi büyük kente. Büyük kentte ne var, ne yok? Bilmem ki, gelince anlatırlar. Acaba anlatırlar mı? Eee, anlatmazlarsa… hiç olmazsa selam getirirler vardıkları yerden, diye düşündü.

- Acele etme, günün akşamı da var, anlarız akşam olunca, geçti aklından.

Şimdi gelelim denize, Marmara denizine.

Marmara’yı sabahları uykudan uyanınca gördüğünüz var mı hiç? Ben defalarca görmüşümdür. Ve kaç defa gördüysem, hep değişik, hep başka başka. Ama bu sabahki gibi hiç, ama hiç gördüğüm yoktu. Tasavvur edin: Büyük, bildiğiniz büyük bir tepsi. Kocaman, kocaman, gözünüzün gördüğü yere kadar uzanan yusyuvarlak bir tepsi. Hem de tepsi boş değil. Boş değil, ama içinde ne var? Bildiniz mi? Bilemediniz bence. Bildiğiniz paluze.

Hava mart ayı sonları. Hayır, yarın ilkbahar mevsimi. “Hoş geldin, Bahar!” diyeceğiz. Zaten etraf yemyeşil. Erik ağaçları bembeyaz gelinliklerini artık soyunmuş, yeşillere bürünecekler nerdeyse. Bürünecekler ve çok geçmeyecek çocuklar gözlerini yukarı dikip o küçümencik meyveleri araştıracaklar.

Denizin şarkısı ötelerden duyuluyor. Sanki “Beni unutuyorsunuz!” diyordu.

Ali bu sesi duymuş gibi konuştu:

- Gidip sahili de bir dolaşsam? Sıcak yaz günlerinde yaptığımız gibi.

Zaten gezileri çok seviyordu. Akşam yemeğini yer yemez “Ver elini, Deniz!” diye geziye çıktı. Geçen yaz olduğu gibi sahili bir öte, bir beri dolaştı. Arada bir birbirilerinden güzel midyeler görüp topladı. Tabii, arkadaşları ondan deniz hediyesi bekleyecekti. Öyle alıştırmıştı onları. Ali hem midye topluyor, hem bir öte, bir beri zıplıyordu. Böylece oynarken ayağına sivri bir midye parçası battı. Sızıldanarak denizden çıktı. Çıktı ve hemen kum üzerine serildi.

Nedense kandan çok korkuyordu. (Tüm çocuklar gibi). Uzanıp baktı. Gözlerine inanamadı. Gözlerine çöken o bulutlar da kaydı, kayboldu.

- Çok şükür! Demek geldi içinden. “Az ile kurtuldum!”

Bu akıbetten sonra Ali kendi kendine söz verdi: “Kum üzerinde artık dikkatli yürüyeceğim!”

Bir serencam dokuz nasihatten iyidir! demezler mi?