Öğrenmek Görmekle Daha Mükemmel
Mevsim bahardı. Havalar ısınmaya henüz yüz tutmuştu, ama sıcak değildi. Böyle olmasına rağmen Dilan’ın annebabası sahile inmişlerdi Dilan’la birlikte.
Baba daha ilk günden bir rejim uygulamaya karar vermişti ve gecikmedi.
- Sabah saat sekizde geziye hazır olmalısınız! Dedi.
Tatilin ilk günü Dilan uykudan uyanamadı. Neyse, annesi uyandırdı. Çarçabuk hazırlandı ve dış kapıda babasına yetişti.
- Nereye gideceğiz, baba? Diye sabırsızlanıyordu Dilan.
Babası ciddi ciddi cevapladı:
- Denize geldik ya, denize gidiyoruz.
Kız biraz telaşlandı:
- Ama ben mayo, falan almadım ki?
- Mayo zamanı daha gelmedi, ama kıyıya bir “Merhaba!” diyelim, geldiğimizi duyuralım, diyerek baba kızının elinden tutup sahile götürdü.
Kumda yürümek şöyle dursun, koşmak gayet zordu. Dilan bir-iki adımdan sonra koşmaya yeltendi. Yeltendi ama ayakları kuma bata bata gidip durakladı.
- Baba, ben neden yürüyemiyorum?
- Çünkü kum çok ince, ayakların kuma batıyor. Yavaş yavaş yürü, alışacaksın.
Dilan ayaklarına baka baka yürüdü, sonra da adımlarını saya saya giderken midyelerin üzerine bastığının farkında olmadı. Zaten dalgalar midyeleri küme küme, yer yer sermişti. Babası fikrini okumuş gibi izaha girişti:
- Bunlar midyenin kabukları. Midyeler denizin dibindeki taşlar altında yaşıyor. Görüyorsun, bazıları henüz yosunlu.
- Evet, gördüm, ama onları kim boyamış böyle?
Dilan eline aldığı midyelere bakarak konuştu:
- Ne de hoş?! Göze batmayan boyalar. Kimisi koyu kahve, kahve kurusu derken toz rengine kadar açık. Kimisi ise tozpembe! Kim boyamış onları böyle? Hepsi de ne güzel!
- Tabiat baba. Her şeyin ustası Tabiattır, kızım!
- Toplayıp, okul arkadaşlarıma hediye götürebilir miyim? Herhalde çok sevinecekler, değil mi?
Dilan elindeki mendile çeşitli midyeler koydu. Aklınca da “bu, Esin’e, bunlar Murat’a,… bunlar da bana, hatıra! Ayrı bir kutuya koyup, yılını, tarihini yazacağım üstlerine!”dedi.
- Seneler geçince hepsini bir bir hatırlayacaksın, dedi babası. Eliyle karşıdaki dağı göstererek sözünü sürdürdü:
- Yarın da, kısmetse, şu dağa çıkarız. Oradan da çeşitli bitkiler toplayıp bir koleksiyon yaparsın. Aynı zamanda bitkiler konusunda bilgili olursun.
Dilan tatil günlerinin her birini sürprizlerle dolu geçireceğinden duyduğu sevinçle doğayı müşahede etmeye devam edecekti.
Видяното веднъж се помни завинаги
Беше пролет. Времето вече се затопляше, но още не беше съвсем топло. Въпреки това, родителите на Дилян слязоха на брега. Баща й, Мурат реши да въдвори ред в семейството още от първия ден. И ги предупреди:
- Сутринта, в осем часа, да сте готови за разходка.
Първия ден от ваканцията Дилян не можа да се събуди рано. Затова, щом стана, набързо се приготви и настигна баща си на външната врата.
- Къде ще ходим, татко? – попита тя нетърпеливо.
- Нали дойдохме на море, отиваме на морето. – отговори сериозно баща й.
- Аз не съм си взела бански. – натъжи се момичето.
Като я хвана за ръката, баща й я поведе към брега.
- Още е рано за бански. – каза той. Сега дойдохме само да поздравим морето.
Като направи няколко крачки, Дилян реши да потича. Да, ама ходенето по пясъка никак не е лесно, да не говорим за тичане, страшно е трудно! Краката й веднага затънаха в пясъка. Тя спря.
- Татко, аз защо не мога да ходя?
- Защото пясъкът е много ситен, краката ти затъват. Върви бавно, без да бързаш, ще свикнеш.
Дилян отначало вървеше с поглед, забит в краката й. После започна да си брои стъпките. Така и не разбра как настъпи една мида. Вълните бяха изкарали купища миди на брега. Баща й, сякаш прочел мислите й, започна да обяснява:
- Това са черупки от миди. Мидите живеят на морското дъно, под камъните. Нали виждаш, по някои от тях има водорасли.
- Да, видях. Но кой ги е боядисал така? – попита Дилян като гледаше мидата в ръката си. – Виж, колко е красива! Какви меки, пастелни цветове имат. Някои са кафяви като кафе, а други са пепеляви, като пепел от роза! Кой ги е оцветил така? Всички са прекрасни!
- Бащата Природа! Природата е майстор на всичко, дъще!
- Ще си събера, нали мога да занеса подарък на приятелките си? Много ще се зарадват!
Дилян сложи в кърпичката си различни по големина и цвят миди и на ум си каза: „Това е за Есин, това е за Мурат, а тези са за мен, за спомен. Ще ги сложа в отделна кутия и ще напиша годината.“ Баща й сякаш прочете мислите й.
- След години, като ги разглеждаш, ще си спомниш всичко. И, сочейки планината отсреща, добави. – Ако времето е хубаво, утре ще отидем в планината. Там пък има различни видове растения, можеш да си направиш колекция. Хем ще добиеш познания и за тях.
Дилян беше много радостна, че всеки ден от ваканцията й е пълен с изненади и ще продължи да опознава света наоколо.
Learning Is More Perfect by Seeing
The season was spring. The weather had only just begun to turn warm, but it was not hot. Even so, Dilan’s mother and father had gone down to the coast together with Dilan.
From the very first day Father had decided to keep to a routine, and he lost no time.
- You must be ready for a walk at eight o’clock in the morning! he said.
On the first day of the holiday Dilan could not wake up. Anyway, her mother woke her. She got ready in a flash and caught up with her father at the front door.
- Where are we going, Father? said Dilan impatiently.
Her father answered very seriously:
- We’ve come to the sea, haven’t we? We’re going to the sea.
The girl grew a little flustered:
- But I didn’t bring a swimsuit or anything?
- The time for swimsuits hasn’t come yet, but let’s say “Hello!” to the shore, let’s let it know we’ve arrived, said Father, and taking his daughter by the hand he led her to the beach.
Never mind walking on the sand – running was very hard indeed. After a step or two Dilan tried to run. She tried, but with her feet sinking and sinking into the sand she went a little way and stopped.
- Father, why can’t I walk?
- Because the sand is very fine, your feet sink into the sand. Walk slowly, you’ll get used to it.
Dilan walked looking down at her feet, and then, as she went along counting her steps, she did not notice that she was treading on mussels. The waves had indeed spread the mussels out in heaps, here and there. As if he had read her thoughts, her father set about explaining:
- These are the shells of mussels. Mussels live under the stones at the bottom of the sea. You see, some of them still have seaweed on them.
- Yes, I saw, but who painted them like this?
Dilan spoke, looking at the mussels she had taken into her hand:
- How lovely they are?! Colours that don’t glare at the eye. Some are dark brown, then coffee-coloured, and so on, as light as the colour of dust. And some are pale pink! Who painted them like this? And how beautiful they all are!
- Father Nature. The master of everything is Nature, my girl!
- May I gather some and take them as presents to my schoolfriends? They’ll surely be very pleased, won’t they?
Dilan put all sorts of mussels into the handkerchief in her hand. And in her mind she said, “This one is for Esin, these are for Murat,… and these are for me, as a keepsake! I’ll put them in a separate box and write the year and the date on them!”
- When the years have gone by you’ll remember them all, one by one, said her father. Pointing with his hand to the mountain opposite, he went on:
- And tomorrow, if fate allows, we’ll climb that mountain. From there too you’ll gather various plants and make a collection. At the same time you’ll become knowledgeable about plants.
With the joy she felt that she would spend every one of her holiday days full of surprises, Dilan would go on observing nature.