← En Kıymetli Anmalık

Okuma dili:

Bir Fincan Kahvenin Hatırı

2 dk okuma

Bizim Deliorman’da hatır saymayan kimse yoktur. Hangi köyden, hangi kentten geçerseniz geçin, hemen biri avludan:

- Hey, yabancı, gel bir kahvemi iç. Bir kahvenin kırk yıl hatırı vardır! diye haykırır.

Haykırır ve hemen seni toparlar, evine götürür. Allah ne verdiyse misafir eder, yedirir. Zaten her hanenin misafir odası vardır.

İşte böyledir Deliorman insanı. Şimdiki Ludogorie ismiyle bilinse de insanı değiştirmez. Kökünden ırak düşmez. Büyük kente gelse, oraya yerleşir, nizama ayak uydurur. Yüksek mevkide bulunsa dahi, bu özelliğini, yani misafirperverliğini yitirmez, onu yaşamının sonuna dek sürdürür, yaşatır. Bazen uzak akrabalar, yahut unutulmaya yüztutmuş dostlar hal hatır sayıp misafir olurlar başkentlilere. Nasıl oturacaklarını, söze nereden başlayacaklarını şaşırırlar. Nihayet dilleri çözülür:

- Sizler bizi iyi bilirsiniz, kökümüzü tanırsınız der, açılırlar, sıkılganlığı üzerlerinden atarlar.

Uzak akrabalardan gayrı civardan tanımadık kişiler dahi gelir, misafir olurlar köydeşlerine. Kimisi hasta, doktor istiyor, kimisi öylece büyük kenti, başkenti görmek üzere geliyor. Ama her şey, her şey dikkatlerini çekiyor. Bir gün Deliorman’ın Hebib köyünden Fatma nine ile Ahmet dede öğrenci olan torunlarıyla birlikte apar topar köydeşlerine gelmişlerdi. Doktora çıkmak istiyorlarmış.

- Tamam, demiş ev sahibi. – Bu işler öyle olmaz. Nerdeyse öğle namazı kılındı. Oturup yemek yeyince doktor da araştırırız.

Ev sahibi masayı açmış, yemek tabaklarını çıkarıp herkesin önüne birer tabak sürmüş. Fatma nine bir tabaklara, bir de ev sahibine bakmış ve:

- Sizde hasta mı var da, herkese ayrı tabak koydunuz? Sormaz mı?

(Oysa hasta olan kendisi). Ev sahibi duymazlıktan gelir, herkesin tabağına yemek koyar.

- Ha buyurun, der, onların şivesine uyarak.

…………….

Zamanla ayrı tabaktan yemek yemesine de alıştı Deliorman ahalisi, giyimini kuşamını da değiştirdi ve en önemlisi çocuklarını okula gönderip bilgi sahibi yapmasını öğrendi. Medeniyetleri de başkalaştı. Şimdi Deliorman köylerinde, öğretmeninden, muhtarından al da, bahçıvanına, bekçisine dek hepsi, ama hepsi öğrenimli, hepsi köydeş. Hiç biri birbirinden aşağı değil. Cahil yok artık köyde. Tümü okul, terbiye görmüş, başka başka memleketler gezmiş, hatırı sayılır, hatırşinas kişiler olmuş. Bir fincan kahvenin kırk yıl hatırı olduğunu bilen kişiler, işte.